یادداشت/ آقای X با پاره کردن پیراهن تراکتور فقط لیاقت خود را نشان دادی

پس‌ازاینکه هواداران تراکتور پس از هر باخت بازیکنان را تشویق می‌کردند پس از کوچک‌ترین اعتراضی برخی بازیکنان احترام آنان را زیر پای گذاشتند و با پاره کردن پیراهن تیمشان اعتراض خود را نشان دادند!

پس از صعود تراکتور به لیگ برتر همگان مشاهده کردند که بزرگ‌ترین امتیاز این تیم نسبت به سایر تیم‌ها بهره‌مندی از هواداران انبوه است که در همه حال حامی تیم خود بودند.

تراکتور توانست نتایج درخشانی بگیرد و کم‌کم توانست برای خود نامی دست‌وپا کند و بیشتر بازیکنان این تیم در کشور شناخته شدند.

اما مهم‌ترین دلیل نتایج درخشان تراکتور این بود که هواداران تراکتور قصد داشتند تا فرهنگ جدیدی را به فوتبال ایران تزریق کنند، آن‌ها قبل از شروع هر بازی و همچنین پس از پایان هر بازی بدون توجه به نتیجه بازی تمامی بازیکنان را مورد تشویق قرار می‌دادند.

بزرگان بسیاری به تبریز آمدند و رفتند و همگی سخن از دانش فوتبالی هواداران تراکتور بر زبان آوردند که نشانگر این است که هواداران تراکتور معنای کامل “هوادار حرفه‌ای” را به نمایش گذاشته بودند؛ آری قلعه‌نویی، مایلی کهن، مرفاوی، ابراهیم‌زاده و دیگر بزرگان فوتبال کشور اقرار کردند که آرزو دارند روزی در چنین تیمی به مربیگری بپردازند و با چنین هوادارانی همراه باشند.

هوادار تراکتور ترجیح می‌داد پس از دریافت گل برخلاف هوادار دیگر تیم‌ها به توهین علیه مدیرعامل و مربی و بازیکن خودی نپردازد و بلعکس آنان را تشویق کند تا آنان بدانند که هوادار آن‌ها را تنها نخواهد گذاشت و پشت آن‌ها را محکم کرده است.

هوادار تراکتور آن روز که پس از دریافت چندین گل بازهم شعار “عیبی یوخ” را سر می‌داد هرگز تصور نمی‌کرد که افرادی از این شعار سوءاستفاده کنند و هوادار تراکتور را افرادی تصور کنند که فقط برای سرگرمی به ورزشگاه آمده‌اند و نتیجه برای آن‌ها اهمیتی ندارد.

آری برخی افراد که عادت داشتند در تیم‌های بزرگ و حتی در تیم‌های ملی با اشتباه کوچکی توهین به ناموس را تحمل کنند، حال پس از مدتی حضور در تراکتور و مشاهده فضای فوتبالی تبریز نتوانند اعتراض هوادار را نسبت به بازی خود تحمل کنند.

بازیکنی که ۹۰ دقیقه در زمین مسابقه پیاده‌روی می‌کند و پول‌های میلیاردی را به جیب می‌زند باید بداند این هوادار است که پس از هر پیروزی خوشحال می‌شود و پس از هر شکست نیز با چشمانی پر از اشک رهسپار منزل می‌شوند و اندوه خود را به فضای خانواده خود نیز می‌کشند.

بازیکنی که پس از باخت در سنگفرش قدم می‌زند و به دنبال فرشته آرزوهای خود می‌گردد هرگز نمی‌تواند حس و حال چنین هواداری را درک کند؛ از بازیکنی که هنوز تفاوت فوتبال تبریز را با چاله‌میدان نمی‌داند، نمی‌توان بیش از این انتظار داشت.

بازیکنی که پس از ۸۰ دقیقه بازی خسته‌کننده نمی‌تواند برای اولین بار اعتراض هواداری را تحمل کند که همیشه همراه او بوده و پس از زدن گل به سمت آن‌ها می‌دود و با بدترین شکل به آن‌ها توهین می‌کند.

بازیکنانی که بارها دروازه‌های خالی حریف را با آسمان ورزشگاه‌ها اشتباه گرفته‌اند پس از پایان بازی رو به این هواداران ناسزا می‌گویند.

و بازیکنی که بارها با سانتر های اشتباه خود آه هواداران را بلند کرده پیراهن خود را پاره می‌کند و آن را به‌سوی هواداران پرتاب می‌کند و زمین مسابقه را بدرود می‌گوید.

حال این سؤال برای هوادار پیش می‌آید که چرا ارزش پیراهن تراکتور برای چنین افرادی مشخص نیست و چرا باید افرادی که چنین لیاقتی ندارند در چنین تیمی حضورداشته باشند؟!

امیدواریم باشگاه بتواند برای یک‌بار هم که شده از خود کشش نشان دهد و در مقابل چنین افرادی محکم بایستد و نشان دهد که توانایی این را دارد که برای چنین هوادارانی ارزش قائل شود.

یادداشت از امیر توپچی پور

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *